Μήδεια

Episode 11

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

1002δέσποιν’, ἀφεῖνται παῖδες οἵδε σοὶ φυγῆς,

1003καὶ δῶρα νύμφη βασιλὶς ἀσμένη χεροῖν

1004ἐδέξατ’· εἰρήνη δὲ τἀκεῖθεν τέκνοις.

1005ἔα.

1005aτί συγχυθεῖσ’ ἕστηκας ἡνίκ’ εὐτυχεῖς;

ΜΗΔΕΙΑ

1008αἰαῖ.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

1008aτάδ’ οὐ ξυνῳδὰ τοῖσιν ἐξηγγελμένοις.

ΜΗΔΕΙΑ

1009αἰαῖ μάλ’ αὖθις.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ.

1009bμῶν τιν’ ἀγγέλλων τύχην

1010οὐκ οἶδα, δόξης δ’ ἐσφάλην εὐαγγέλου;

ΜΗΔΕΙΑ

1011ἤγγειλας οἷ’ ἤγγειλας· οὐ σὲ μέμφομαι.·

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

1012τί δαὶ κατηφεῖς ὄμμα καὶ δακρυρροεῖς;

ΜΗΔΕΙΑ

1013πολλή μ’ ἀνάγκη, πρέσβυ· ταῦτα γὰρ θεοὶ

1014κἀγὼ κακῶς φρονοῦσ’ ἐμηχανησάμην.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

1015θάρσει· κάτει τοι καὶ σὺ πρὸς τέκνων ἔτι.

ΜΗΔΕΙΑ

1016ἄλλους κατάξω πρόσθεν ἡ τάλαιν’ ἐγώ.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

1017οὔτοι μόνη σὺ σῶν ἀπεζύγης τέκνων·

1018κούφως φέρειν χρὴ θνητὸν ὄντα συμφοράς.

ΜΗΔΕΙΑ

1019δράσω τάδ’. ἀλλὰ βαῖνε δωμάτων ἔσω

1020καὶ παισὶ πόρσυν’ οἷα χρὴ καθ’ ἡμέραν.

1021ὦ τέκνα τέκνα, σφῷν μὲν ἔστι δὴ πόλις

1022καὶ δῶμ’, ἐν ᾧ, λιπόντες ἀθλίαν ἐμέ,

1023οἰκήσετ’ αἰεὶ μητρὸς ἐστερημένοι·

1024ἐγὼ δ’ ἐς ἄλλην γαῖαν εἶμι δὴ φυγάς,

1025πρὶν σφῷν ὀνάσθαι κἀπιδεῖν εὐδαίμονας,

1026πρὶν λέκτρα καὶ γυναῖκα καὶ γαμηλίους

1027εὐνὰς ἀγῆλαι λαμπάδας τ’ ἀνασχεθεῖν.

1028ὦ δυστάλαινα τῆς ἐμῆς αὐθαδίας.

1029ἄλλως ἄρ’ ὑμᾶς, ὦ τέκν’, ἐξεθρεψάμην,

1030ἄλλως δ’ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις,

1031στερρὰς ἐνεγκοῦσ’ ἐν τόκοις ἀλγηδόνας.

1032ἦ μήν ποθ’ ἡ δύστηνος εἶχον ἐλπίδας

1033πολλὰς ἐν ὑμῖν, γηροβοσκήσειν τ’ ἐμὲ

1034καὶ κατθανοῦσαν χερσὶν εὖ περιστελεῖν,

1035ζηλωτὸν ἀνθρώποισι· νῦν δ’ ὄλωλε δὴ

1036γλυκεῖα φροντίς. σφῷν γὰρ ἐστερημένη

1037λυπρὸν διάξω βίοτον ἀλγεινόν τ’ ἐμοί.

1038ὑμεῖς δὲ μητέρ’ οὐκέτ’ ὄμμασιν φίλοις

1039ὄψεσθ’, ἐς ἄλλο σχῆμ’ ἀποστάντες βίου.

1040φεῦ φεῦ· τί προσδέρκεσθέ μ’ ὄμμασιν, τέκνα;

1041τί προσγελᾶτε τὸν πανύστατον γέλων;

1042αἰαῖ· τί δράσω; καρδία γὰρ οἴχεται,

1043γυναῖκες, ὄμμα φαιδρὸν ὡς εἶδον τέκνων.

1044οὐκ ἂν δυναίμην· χαιρέτω βουλεύματα

1045τὰ πρόσθεν· ἄξω παῖδας ἐκ γαίας ἐμούς.

1046τί δεῖ με πατέρα τῶνδε τοῖς τούτων κακοῖς

1047λυποῦσαν αὐτὴν δὶς τόσα κτᾶσθαι κακά;

1048οὐ δῆτ’ ἔγωγε. χαιρέτω βουλεύματα.

1049καίτοι τί πάσχω; βούλομαι γέλωτ’ ὀφλεῖν

1050ἐχθροὺς μεθεῖσα τοὺς ἐμοὺς ἀζημίους;

1051τολμητέον τάδ’. ἀλλὰ τῆς ἐμῆς κάκης,

1052τὸ καὶ προσέσθαι μαλθακοὺς λόγους φρενί.

1053χωρεῖτε, παῖδες, ἐς δόμους. ὅτῳ δὲ μὴ

1054θέμις παρεῖναι τοῖς ἐμοῖσι θύμασιν,

1055αὐτῷ μελήσει· χεῖρα δ’ οὐ διαφθερῶ.

1056ἆ ἆ.

1056aμὴ δῆτα, θυμέ, μὴ σύ γ’ ἐργάσῃ τάδε·

1057ἔασον αὐτούς, ὦ τάλαν, φεῖσαι τέκνων·

1058ἐκεῖ μεθ’ ἡμῶν ζῶντες εὐφρανοῦσί σε.

1059μὰ τοὺς παρ’ Ἅιδῃ νερτέρους ἀλάστορας,

1060οὔτοι ποτ’ ἔσται τοῦθ’ ὅπως ἐχθροῖς ἐγὼ

1061παῖδας παρήσω τοὺς ἐμοὺς καθυβρίσαι.

1064πάντως πέπρακται ταῦτα κοὐκ ἐκφεύξεται.

1065καὶ δὴ ’πὶ κρατὶ στέφανος, ἐν πέπλοισι δὲ

1066νύμφη τύραννος ὄλλυται, σάφ’ οἶδ’ ἐγώ.

1067ἀλλ’, εἶμι γὰρ δὴ τλημονεστάτην ὁδόν,

1068καὶ τούσδε πέμψω τλημονεστέραν ἔτι,

1069παῖδας προσειπεῖν βούλομαι.—δότ’, ὦ τέκνα,

1070δότ’ ἀσπάσασθαι μητρὶ δεξιὰν χέρα.

1071ὦ φιλτάτη χείρ, φίλτατον δέ μοι στόμα

1072καὶ σχῆμα καὶ πρόσωπον εὐγενὲς τέκνων,

1073εὐδαιμονοῖτον, ἀλλ’ ἐκεῖ· τὰ δ’ ἐνθάδε

1074πατὴρ ἀφείλετ’. ὦ γλυκεῖα προσβολή,

1075ὦ μαλθακὸς χρὼς πνεῦμά θ’ ἥδιστον τέκνων.

1076χωρεῖτε χωρεῖτ’· οὐκέτ’ εἰμὶ προσβλέπειν

1077οἵα τε πρὸς ὑμᾶς, ἀλλὰ νικῶμαι κακοῖς.

1078καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά,

1079θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων,

1080ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς.