Μήδεια

Episode 5

ἸΑΣΩΝ

446οὐ νῦν κατεῖδον πρῶτον ἀλλὰ πολλάκις

447τραχεῖαν ὀργὴν ὡς ἀμήχανον κακόν.

448σοὶ γὰρ παρὸν γῆν τήνδε καὶ δόμους ἔχειν

449κούφως φερούσῃ κρεισσόνων βουλεύματα,

450λόγων ματαίων οὕνεκ’ ἐκπεσῇ χθονός.

451κἀμοὶ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα· μὴ παύσῃ ποτὲ

452λέγουσ’ Ἰάσον’ ὡς κάκιστός ἐστ’ ἀνήρ·

453ἃ δ’ ἐς τυράννους ἐστί σοι λελεγμένα,

454πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ.

455κἀγὼ μὲν αἰεὶ βασιλέων θυμουμένων

456ὀργὰς ἀφῄρουν καί σ’ ἐβουλόμην μένειν·

457σὺ δ’ οὐκ ἀνίεις μωρίας, λέγουσ’ ἀεὶ

458κακῶς τυράννους· τοιγὰρ ἐκπεσῇ χθονός.

459ὅμως δὲ κἀκ τῶνδ’ οὐκ ἀπειρηκὼς φίλοις

460ἥκω, τὸ σὸν δὲ προσκοπούμενος, γύναι,

461ὡς μήτ’ ἀχρήμων σὺν τέκνοισιν ἐκπέσῃς

462μήτ’ ἐνδεής του· πόλλ’ ἐφέλκεται φυγὴ

463κακὰ ξὺν αὑτῇ. καὶ γὰρ εἰ σύ με στυγεῖς,

464οὐκ ἂν δυναίμην σοὶ κακῶς φρονεῖν ποτε.

ΜΗΔΕΙΑ

465ὦ παγκάκιστε, τοῦτο γάρ σ’ εἰπεῖν ἔχω,

466γλώσσῃ μέγιστον εἰς ἀνανδρίαν κακόν·

467ἦλθες πρὸς ἡμᾶς, ἦλθες ἔχθιστος γεγώς;

469οὔτοι θράσος τόδ’ ἐστὶν οὐδ’ εὐτολμία,

470φίλους κακῶς δράσαντ’ ἐναντίον βλέπειν,

471ἀλλ’ ἡ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις νόσων

472πασῶν, ἀναίδει’· εὖ δ’ ἐποίησας μολών·

473ἐγώ τε γὰρ λέξασα κουφισθήσομαι

474ψυχὴν κακῶς σε καὶ σὺ λυπήσῃ κλύων.

475ἐκ τῶν δὲ πρώτων πρῶτον ἄρξομαι λέγειν.

476ἔσῳσά σ’, ὡς ἴσασιν Ἑλλήνων ὅσοι

477ταὐτὸν συνεισέβησαν Ἀργῷον σκάφος,

478πεμφθέντα ταύρων πυρπνόων ἐπιστάτην

479ζεύγλῃσι καὶ σπεροῦντα θανάσιμον γύην·

480δράκοντά θ’, ὃς πάγχρυσον ἀμπέχων δέρας

481σπείραις ἔσῳζε πολυπλόκοις ἄυπνος ὤν,

482κτείνασ’ ἀνέσχον σοὶ φάος σωτήριον.

483αὐτὴ δὲ πατέρα καὶ δόμους προδοῦσ’ ἐμοὺς

484τὴν Πηλιῶτιν εἰς Ἰωλκὸν ἱκόμην

485σὺν σοί, πρόθυμος μᾶλλον ἢ σοφωτέρα·

486Πελίαν τ’ ἀπέκτειν’, ὥσπερ ἄλγιστον θανεῖν,

487παίδων ὑπ’ αὐτοῦ, πάντα τ’ ἐξεῖλον δόμον.

488καὶ ταῦθ’ ὑφ’ ἡμῶν, ὦ κάκιστ’ ἀνδρῶν, παθὼν

489προύδωκας ἡμᾶς, καινὰ δ’ ἐκτήσω λέχη—

490παίδων γεγώτων· εἰ γὰρ ἦσθ’ ἄπαις ἔτι,

491συγγνώστ’ ἂν ἦν σοι τοῦδ’ ἐρασθῆναι λέχους.

492ὅρκων δὲ φρούδη πίστις, οὐδ’ ἔχω μαθεῖν

493ἦ θεοὺς νομίζεις τοὺς τότ’ οὐκ ἄρχειν ἔτι,

494ἢ καινὰ κεῖσθαι θέσμι’ ἀνθρώποις τὰ νῦν,

495ἐπεὶ σύνοισθά γ’ εἰς ἔμ’ οὐκ εὔορκος ὤν.

496φεῦ δεξιὰ χείρ, ἧς σὺ πόλλ’ ἐλαμβάνου,

497καὶ τῶνδε γονάτων, ὡς μάτην κεχρῴσμεθα

498κακοῦ πρὸς ἀνδρός, ἐλπίδων δ’ ἡμάρτομεν.

499ἄγ’· ὡς φίλῳ γὰρ ὄντι σοι κοινώσομαι

500—δοκοῦσα μὲν τί πρός γε σοῦ πράξειν καλῶς;

501ὅμως δ’· ἐρωτηθεὶς γὰρ αἰσχίων φανῇ—

502νῦν ποῖ τράπωμαι; πότερα πρὸς πατρὸς δόμους,

503οὓς σοὶ προδοῦσα καὶ πάτραν ἀφικόμην;

504ἢ πρὸς ταλαίνας Πελιάδας; καλῶς γ’ ἂν οὖν

505δέξαιντό μ’ οἴκοις ὧν πατέρα κατέκτανον.

506ἔχει γὰρ οὕτω· τοῖς μὲν οἴκοθεν φίλοις

507ἐχθρὰ καθέστηχ’, οὓς δέ μ’ οὐκ ἐχρῆν κακῶς

508δρᾶν, σοὶ χάριν φέρουσα πολεμίους ἔχω.

509τοιγάρ με πολλαῖς μακαρίαν Ἑλληνίδων

510ἔθηκας ἀντὶ τῶνδε· θαυμαστὸν δέ σε

511ἔχω πόσιν καὶ πιστὸν ἡ τάλαιν’ ἐγώ,

512εἰ φεύξομαί γε γαῖαν ἐκβεβλημένη,

513φίλων ἔρημος, σὺν τέκνοις μόνη μόνοις—

514καλόν γ’ ὄνειδος τῷ νεωστὶ νυμφίῳ,

515πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥ τ’ ἔσῳσά σε.

516ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖ

517τεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,

518ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι,

519οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;

ΧΟΡΟΣ

520δεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει,

521ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσ’ ἔριν.

ἸΑΣΩΝ

522δεῖ μ’, ὡς ἔοικε, μὴ κακὸν φῦναι λέγειν,

523ἀλλ’ ὥστε ναὸς κεδνὸν οἰακοστρόφον

524ἄκροισι λαίφους κρασπέδοις ὑπεκδραμεῖν

525τὴν σὴν στόμαργον, ὦ γύναι, γλωσσαλγίαν.

526ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ καὶ λίαν πυργοῖς χάριν,

527Κύπριν νομίζω τῆς ἐμῆς ναυκληρίας

528σώτειραν εἶναι θεῶν τε κἀνθρώπων μόνην.

529σοὶ δ’ ἔστι μὲν νοῦς λεπτός—ἀλλ’ ἐπίφθονος

530λόγος διελθεῖν, ὡς Ἔρως σ’ ἠνάγκασε

531τόξοις ἀφύκτοις τοὐμὸν ἐκσῷσαι δέμας.

532ἀλλ’ οὐκ ἀκριβῶς αὐτὸ θήσομαι λίαν·

533ὅπῃ γὰρ οὖν ὤνησας, οὐ κακῶς ἔχει.

534μείζω γε μέντοι τῆς ἐμῆς σωτηρίας

535εἴληφας ἢ δέδωκας, ὡς ἐγὼ φράσω.

536πρῶτον μὲν Ἑλλάδ’ ἀντὶ βαρβάρου χθονὸς

537γαῖαν κατοικεῖς καὶ δίκην ἐπίστασαι

538νόμοις τε χρῆσθαι μὴ πρὸς ἰσχύος χάριν·

539πάντες δέ σ’ ᾔσθοντ’ οὖσαν Ἕλληνες σοφὴν

540καὶ δόξαν ἔσχες· εἰ δὲ γῆς ἐπ’ ἐσχάτοις

541ὅροισιν ᾤκεις, οὐκ ἂν ἦν λόγος σέθεν.

542εἴη δ’ ἔμοιγε μήτε χρυσὸς ἐν δόμοις

543μήτ’ Ὀρφέως κάλλιον ὑμνῆσαι μέλος,

544εἰ μὴ ’πίσημος ἡ τύχη γένοιτό μοι.

545τοσαῦτα μέν σοι τῶν ἐμῶν πόνων πέρι

546ἔλεξ’· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.

547ἃ δ’ ἐς γάμους μοι βασιλικοὺς ὠνείδισας,

548ἐν τῷδε δείξω πρῶτα μὲν σοφὸς γεγώς,

549ἔπειτα σώφρων, εἶτα σοὶ μέγας φίλος

550καὶ παισὶ τοῖς ἐμοῖσιν—ἀλλ’ ἔχ’ ἥσυχος.

551ἐπεὶ μετέστην δεῦρ’ Ἰωλκίας χθονὸς

552πολλὰς ἐφέλκων συμφορὰς ἀμηχάνους,

553τί τοῦδ’ ἂν εὕρημ’ ηὗρον εὐτυχέστερον

554ἢ παῖδα γῆμαι…

555οὐ…