Μήδεια

Episode 3

ΜΗΔΕΙΑ

214Κορίνθιαι γυναῖκες, ἐξῆλθον δόμων,

215μή μοί τι μέμφησθ’· οἶδα γὰρ πολλοὺς βροτῶν

216σεμνοὺς γεγῶτας, τοὺς μὲν ὀμμάτων ἄπο,

217τοὺς δ’ ἐν θυραίοις· οἱ δ’ ἀφ’ ἡσύχου ποδὸς

218δύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν.

219δίκη γὰρ οὐκ ἔνεστ’ ἐν ὀφθαλμοῖς βροτῶν,

220ὅστις πρὶν ἀνδρὸς σπλάγχνον ἐκμαθεῖν σαφῶς

221στυγεῖ δεδορκώς, οὐδὲν ἠδικημένος. . . .

222χρὴ δὲ ξένον μὲν κάρτα προσχωρεῖν πόλει . . .

223οὐδ’ ἀστὸν ᾔνεσ’ ὅστις αὐθάδης γεγὼς

224πικρὸς πολίταις ἐστὶν ἀμαθίας ὕπο.

225ἐμοὶ δ’ ἄελπτον πρᾶγμα προσπεσὸν τόδε

226ψυχὴν διέφθαρκ’· οἴχομαι δὲ καὶ βίου

227χάριν μεθεῖσα κατθανεῖν χρῄζω, φίλαι.

228ἐν ᾧ γὰρ ἦν μοι πάντα γιγνώσκειν καλῶς,

229κάκιστος ἀνδρῶν ἐκβέβηχ’ οὑμὸς πόσις.

230πάντων δ’ ὅσ’ ἔστ’ ἔμψυχα καὶ γνώμην ἔχει

231γυναῖκές ἐσμεν ἀθλιώτατον φυτόν·

232ἃς πρῶτα μὲν δεῖ χρημάτων ὑπερβολῇ

233πόσιν πρίασθαι, δεσπότην τε σώματος

234λαβεῖν· κακοῦ γὰρ τοῦτ’ ἔτ’ ἄλγιον κακόν.

235κἀν τῷδ’ ἀγὼν μέγιστος, ἢ κακὸν λαβεῖν

236ἢ χρηστόν. οὐ γὰρ εὐκλεεῖς ἀπαλλαγαὶ

237γυναιξίν, οὐδ’ οἷόν τ’ ἀνήνασθαι πόσιν.

238ἐς καινὰ δ’ ἤθη καὶ νόμους ἀφιγμένην

239δεῖ μάντιν εἶναι, μὴ μαθοῦσαν οἴκοθεν,

240ὅτῳ μάλιστα χρήσεται ξυνευνέτῃ.

241κἂν μὲν τάδ’ ἡμῖν ἐκπονουμέναισιν εὖ

242πόσις ξυνοικῇ μὴ βίᾳ φέρων ζυγόν,

243ζηλωτὸς αἰών· εἰ δὲ μή, θανεῖν χρεών.

244ἀνὴρ δ’, ὅταν τοῖς ἔνδον ἄχθηται ξυνών,

245ἔξω μολὼν ἔπαυσε καρδίαν ἄσης·

247ἡμῖν δ’ ἀνάγκη πρὸς μίαν ψυχὴν βλέπειν.

248λέγουσι δ’ ἡμᾶς ὡς ἀκίνδυνον βίον

249ζῶμεν κατ’ οἴκους, οἳ δὲ μάρνανται δορί·

250κακῶς φρονοῦντες· ὡς τρὶς ἂν παρ’ ἀσπίδα

251στῆναι θέλοιμ’ ἂν μᾶλλον ἢ τεκεῖν ἅπαξ.

252ἀλλ’ οὐ γὰρ αὑτὸς πρὸς σὲ κἄμ’ ἥκει λόγος·

253σοὶ μὲν πόλις θ’ ἥδ’ ἐστὶ καὶ πατρὸς δόμοι

254βίου τ’ ὄνησις καὶ φίλων συνουσία,

255ἐγὼ δ’ ἔρημος ἄπολις οὖσ’ ὑβρίζομαι

256πρὸς ἀνδρός, ἐκ γῆς βαρβάρου λελῃσμένη,

257οὐ μητέρ’, οὐκ ἀδελφόν, οὐχὶ συγγενῆ

258μεθορμίσασθαι τῆσδ’ ἔχουσα συμφορᾶς.

259τοσοῦτον οὖν σου τυγχάνειν βουλήσομαι,

260ἤν μοι πόρος τις μηχανή τ’ ἐξευρεθῇ

261πόσιν δίκην τῶνδ’ ἀντιτείσασθαι κακῶν,

263σιγᾶν. γυνὴ γὰρ τἄλλα μὲν φόβου πλέα

264κακή τ’ ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν·

265ὅταν δ’ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ,

266οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα.

ΧΟΡΟΣ

267δράσω τάδ’· ἐνδίκως γὰρ ἐκτείσῃ πόσιν,

268Μήδεια. πενθεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχας.

269ὁρῶ δὲ καὶ Κρέοντα, τῆσδ’ ἄνακτα γῆς,

270στείχοντα, καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων.

ΚΡΕΩΝ

271σὲ τὴν σκυθρωπὸν καὶ πόσει θυμουμένην,

272Μήδειαν, εἶπον τῆσδε γῆς ἔξω περᾶν

273φυγάδα, λαβοῦσαν δισσὰ σὺν σαυτῇ τέκνα·

274καὶ μή τι μέλλειν· ὡς ἐγὼ βραβεὺς λόγου

275τοῦδ’ εἰμί, κοὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν,

276πρὶν ἄν σε γαίας τερμόνων ἔξω βάλω.

ΜΗΔΕΙΑ

277αἰαῖ· πανώλης ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυμαι.

278ἐχθροὶ γὰρ ἐξιᾶσι πάντα δὴ κάλων,

279κοὐκ ἔστιν ἄτης εὐπρόσοιστος ἔκβασις.

280ἐρήσομαι δὲ καὶ κακῶς πάσχουσ’ ὅμως·

281τίνος μ’ ἕκατι γῆς ἀποστέλλεις, Κρέον;

ΚΡΕΩΝ

282δέδοικά σ’—οὐδὲν δεῖ παραμπίσχειν λόγους—

283μή μοί τι δράσῃς παῖδ’ ἀνήκεστον κακόν.

284συμβάλλεται δὲ πολλὰ τοῦδε δείματος·

285σοφὴ πέφυκας καὶ κακῶν πολλῶν ἴδρις,

286λυπῇ δὲ λέκτρων ἀνδρὸς ἐστερημένη.

287κλύω δ’ ἀπειλεῖν σ’, ὡς ἀπαγγέλλουσί μοι,

288τὸν δόντα καὶ γήμαντα καὶ γαμουμένην

289δράσειν τι. ταῦτ’ οὖν πρὶν παθεῖν φυλάξομαι.

290κρεῖσσον δέ μοι νῦν πρός σ’ ἀπεχθέσθαι, γύναι,

291ἢ μαλθακισθένθ’ ὕστερον μέγα στένειν.

ΜΗΔΕΙΑ

292φεῦ φεῦ.

292aοὐ νῦν με πρῶτον, ἀλλὰ πολλάκις, Κρέον,

293ἔβλαψε δόξα μεγάλα τ’ εἴργασται κακά.

294χρὴ δ’ οὔποθ’ ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ ἀνὴρ

295παῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς·

296χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίας

297φθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ.

298σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰ

299δόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι·

300τῶν δ’ αὖ δοκούντων εἰδέναι τι ποικίλον

301κρείσσων νομισθεὶς ἐν πόλει λυπρὸς φανῇ.

302ἐγὼ δὲ καὐτὴ τῆσδε κοινωνῶ τύχης.

303σοφὴ γὰρ οὖσα, τοῖς μέν εἰμ’ ἐπίφθονος,

304τοῖς δ’ ἡσυχαία, τοῖς δὲ θατέρου τρόπου,

305τοῖς δ’ αὖ προσάντης· εἰμὶ δ’ οὐκ ἄγαν σοφή.

306σὺ δ’ οὖν φοβῇ με· μὴ τί πλημμελὲς πάθῃς;

307οὐχ ὧδ’ ἔχει μοι—μὴ τρέσῃς ἡμᾶς, Κρέον—

308ὥστ’ ἐς τυράννους ἄνδρας ἐξαμαρτάνειν.

309σὺ γὰρ τί μ’ ἠδίκηκας; ἐξέδου κόρην

310ὅτῳ σε θυμὸς ἦγεν. ἀλλ’ ἐμὸν πόσιν

311μισῶ· σὺ δ’, οἶμαι, σωφρονῶν ἔδρας τάδε.

312καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν οὐ φθονῶ καλῶς ἔχειν·

313νυμφεύετ’, εὖ πράσσοιτε· τήνδε δὲ χθόνα

314ἐᾶτέ μ’ οἰκεῖν. καὶ γὰρ ἠδικημένοι

315σιγησόμεσθα, κρεισσόνων νικώμενοι.

ΚΡΕΩΝ

316λέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ’, ἀλλ’ ἔσω φρενῶν

317ὀρρωδία μοι μή τι βουλεύσῃς κακόν,

318τόσῳ δέ γ’ ἧσσον ἢ πάρος πέποιθά σοι·

319γυνὴ γὰρ ὀξύθυμος, ὡς δ’ αὔτως ἀνήρ,

320ῥᾴων φυλάσσειν ἢ σιωπηλὸς σοφός.

321ἀλλ’ ἔξιθ’ ὡς τάχιστα, μὴ…

322ὡς…

323με…