Οἰδίπους Τύραννος

Episode 1

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

1ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,

2τίνας ποθʼ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετε

3ἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;

4πόλις δʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,

5ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων·

6ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρʼ ἀγγέλων, τέκνα,

7ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδʼ ἐλήλυθα,

8ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.

9ἀλλʼ ὦ γεραιέ, φράζʼ, ἐπεὶ πρέπων ἔφυς

10πρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,

11δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂν

12ἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν· δυσάλγητος γὰρ ἂν

13εἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.

ἹΕΡΕΥΣ

14ἀλλʼ ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,

15ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθα

16βωμοῖσι τοῖς σοῖς· οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰν

17πτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,

18ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τʼ ᾐθέων

19λεκτοί· τὸ δʼ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένον

20ἀγοραῖσι θακεῖ πρός τε Παλλάδος διπλοῖς

21ναοῖς, ἐπʼ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ.

22πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγαν

23ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα

24βυθῶν ἔτʼ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,

25φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,

26φθίνουσα δʼ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τε

27ἀγόνοις γυναικῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸς

28σκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,

29ὑφʼ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δʼ

30Ἅιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.

31θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σʼ ἐγὼ

32οὐδʼ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθʼ ἐφέστιοι,

33ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίου

34κρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς·

35ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼν

36σκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,

37καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον

38οὐδʼ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ

39λέγει νομίζει θʼ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον·

40νῦν τʼ, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,

41ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι

42ἀλκήν τινʼ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν

43φήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά του·

44ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰς

45ζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.

46ἴθʼ, ὦ βροτῶν ἄριστʼ, ἀνόρθωσον πόλιν,

47ἴθʼ, εὐλαβήθηθʼ· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ

48σωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας·

49ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθα

50στάντες τʼ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.

51ἀλλʼ ἀσφαλείᾳ τήνδʼ ἀνόρθωσον πόλιν·

52ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότʼ αἰσίῳ τύχην

53παρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.

54ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,

55ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν·

56ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦς

57ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

58ὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι

59προσήλθεθʼ ἱμείροντες· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

60νοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ

61οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.

62τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕνʼ ἔρχεται

63μόνον καθʼ αὑτὸν κοὐδένʼ ἄλλον, ἡ δʼ ἐμὴ

64ψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σʼ ὁμοῦ στένει.

65ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε,

66ἀλλʼ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,

67πολλὰς δʼ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις·

68ἣν δʼ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,

69ταύτην ἔπραξα· παῖδα γὰρ Μενοικέως

70Κρέοντʼ, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰ

71ἔπεμψα Φοίβου δώμαθʼ, ὡς πύθοιθʼ ὅ τι

72δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.

73καί μʼ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳ

74λυπεῖ τί πράσσει· τοῦ γὰρ εἰκότος πέρα

75ἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.

76ὅταν δʼ ἵκηται, τηνικαῦτʼ ἐγὼ κακὸς

77μὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθʼ ὅσʼ ἂν δηλοῖ θεός.

ἹΕΡΕΥΣ

78ἀλλʼ εἰς καλὸν σύ τʼ εἶπας οἵδε τʼ ἀρτίως

79Κρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

80ὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳ

81σωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματι

ἹΕΡΕΥΣ

82ἀλλʼ εἰκάσαι μέν, ἡδύς· οὐ γὰρ ἂν κάρα

83πολυστεφὴς ὧδʼ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

84τάχʼ εἰσόμεσθα· ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.

85ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,

86τίνʼ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;

ΚΡΕΩΝ

87ἐσθλήν· λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορʼ, εἰ τύχοι

88κατʼ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντʼ ἂν εὐτυχεῖν.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

89ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺς

90οὔτʼ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.

ΚΡΕΩΝ

91εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,

92ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

93ἐς πάντας αὔδα· τῶνδε γὰρ πλέον φέρω

94τὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.

ΚΡΕΩΝ

95λέγοιμʼ ἂν οἷʼ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.

96ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ

97μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ

98ἐν τῇδʼ, ἐλαύνειν μηδʼ ἀνήκεστον τρέφειν.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

99ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;

ΚΡΕΩΝ

100ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν

101λύοντας, ὡς τόδʼ αἷμα χειμάζον πόλιν.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

102ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;

ΚΡΕΩΝ

103ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθʼ ἡγεμὼν

104γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδʼ ἀπευθύνειν πόλιν.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

105ἔξοιδʼ ἀκούων· οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.

ΚΡΕΩΝ

106τούτου θανόντος…

107τ…