Οἰδίπους Τύραννος

Episode 3

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

216αἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπη

217κλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θʼ ὑπηρετεῖν,

218ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·

219ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδʼ ἐξερῶ,

220ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰν

221ἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,

222νῦν δʼ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,

223ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·

224ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου

225κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,

226τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·

227κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖν

228αὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν

229ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.

230εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς

231τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρ

232κέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.

233εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου

234δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,

235ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.

236τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς

237τῆσδʼ, ἧς ἐγὼ κράτη τε καὶ θρόνους νέμω,

238μήτʼ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,

239μήτʼ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν

240κοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν·

241ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος

242τοῦδʼ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ

243μαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.

244ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷ τε δαίμονι

245τῷ τʼ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω·

246κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τις

247εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,

248κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·

249ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος

250ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτʼ ἐμοῦ συνειδότος,

251παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.

252ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντʼ ἐπισκήπτω τελεῖν,

253ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τε

254γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

255οὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,

256ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,

257ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,

258ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼ

259ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,

260ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,

261κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένος

262μὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·

263νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·

264ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,

265ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,

266ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,

267τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ

268τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.

269καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς

270μήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ

271μήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ

272τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·

273ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις

274τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκη

275χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.

ΧΟΡΟΣ

276ὥσπερ μʼ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδʼ, ἄναξ, ἐρῶ.

277οὔτʼ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντʼ ἔχω

278δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν

279Φοίβου τόδʼ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

280δίκαιʼ ἔλεξας· ἀλλʼ ἀναγκάσαι θεοὺς

281ἃν μὴ θέλωσιν οὐδʼ ἂν εἷς δύναιτʼ ἀνήρ.

ΧΟΡΟΣ

282τὰ δεύτερʼ ἐκ τῶνδʼ ἂν λέγοιμʼ ἁμοὶ δοκεῖ.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

283εἰ καὶ τρίτʼ ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.

ΧΟΡΟΣ

284ἄνακτʼ ἄνακτι ταὔθʼ ὁρῶντʼ ἐπίσταμαι

285μάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρʼ οὗ τις ἂν

286σκοπῶν τάδʼ, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

287ἀλλʼ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτʼ ἐπραξάμην.

288ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς

289πομπούς· πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.

ΧΟΡΟΣ

290καὶ μὴν τά γʼ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαίʼ ἔπη.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

291τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.

ΧΟΡΟΣ

292θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

293ἤκουσα κἀγώ. τὸν δʼ ἰδόντʼ οὐδεὶς ὁρᾷ.

ΧΟΡΟΣ

294ἀλλʼ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γʼ ἔχει μέρος,

295τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδʼ ἀράς,

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

296ᾧ μή ʼστι δρῶντι τάρβος, οὐδʼ ἔπος φοβεῖ.

ΧΟΡΟΣ

297ἀλλʼ οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν· οἵδε γὰρ

298τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδʼ ἄγουσιν, ᾧ

299τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

300ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τε

301ἄρρητά τʼ, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,

302πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δʼ ὅμως

303οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν· ἧς σὲ προστάτην

304σωτῆρά τʼ, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.

305Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,

306πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν

307μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,

308εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ

309κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.

310σύ νυν φθονήσας μήτʼ ἀπʼ οἰωνῶν φάτιν

311μήτʼ εἴ τινʼ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,

312ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δʼ ἐμέ,

313ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.

314ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν· ἄνδρα δʼ ὠφελεῖν ἀφʼ ὧν

315ἔχοι τε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.

ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ

316φεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέλη

317λύῃ φρονοῦντι· ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ

318εἰδὼς διώλεσʼ· οὐ γὰρ ἂν δεῦρʼ ἱκόμην.

ΟἸΔΙΠΟΥΣ

319τί δʼ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.

ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ

320ἄφες…

321κἀ…