Ὀδύσσεια

Book 13

1ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ,

2κηληθμῷ δʼ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.

3τὸν δʼ αὖτʼ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·

4ὦ Ὀδυσεῦ, ἐπεὶ ἵκευ ἐμὸν ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,

5ὑψερεφές, τῷ σʼ οὔ τι παλιμπλαγχθέντα γʼ ὀΐω

6ἂψ ἀπονοστήσειν, εἰ καὶ μάλα πολλὰ πέπονθας.

7ὑμέων δʼ ἀνδρὶ ἑκάστῳ ἐφιέμενος τάδε εἴρω,

8ὅσσοι ἐνὶ μεγάροισι γερούσιον αἴθοπα οἶνον

9αἰεὶ πίνετʼ ἐμοῖσιν, ἀκουάζεσθε δʼ ἀοιδοῦ.

10εἵματα μὲν δὴ ξείνῳ ἐϋξέστῃ ἐνὶ χηλῷ

11κεῖται καὶ χρυσὸς πολυδαίδαλος ἄλλα τε πάντα

12δῶρʼ, ὅσα Φαιήκων βουληφόροι ἐνθάδʼ ἔνεικαν·

13ἀλλʼ ἄγε οἱ δῶμεν τρίποδα μέγαν ἠδὲ λέβητα

14ἀνδρακάς· ἡμεῖς δʼ αὖτε ἀγειρόμενοι κατὰ δῆμον

15τισόμεθʼ· ἀργαλέον γὰρ ἕνα προικὸς χαρίσασθαι.

16ὣς ἔφατʼ Ἀλκίνοος, τοῖσιν δʼ ἐπιὴνδανε μῦθος.

17οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος,

18ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,

19νῆάδʼ ἐπεσσεύοντο, φέρον δʼ εὐήνορα χαλκόν.

20καὶ τὰ μὲν εὖ κατέθηχʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο,

21αὐτὸς ἰὼν διὰ νηὸς ὑπὸ ζυγά, μή τινʼ ἑταίρων

22βλάπτοι ἐλαυνόντων, ὁπότε σπερχοίατʼ ἐρετμοῖς.

23οἱ δʼ εἰς Ἀλκινόοιο κίον καὶ δαῖτʼ ἀλέγυνον.

24τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσʼ ἱερὸν μένος Ἀλκινόοιο

25Ζηνὶ κελαινεφέϊ Κρονίδῃ, ὃς πᾶσιν ἀνάσσει.

26μῆρα δὲ κήαντες δαίνυντʼ ἐρικυδέα δαῖτα

27τερπόμενοι· μετὰ δέ σφιν ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδός,

28Δημόδοκος, λαοῖσι τετιμένος. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς

29πολλὰ πρὸς ἠέλιον κεφαλὴν τρέπε παμφανόωντα,

30δῦναι ἐπειγόμενος· δὴ γὰρ μενέαινε νέεσθαι.

31ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ δόρποιο λιλαίεται, ᾧ τε πανῆμαρ

32νειὸν ἀνʼ ἕλκητον βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον·

33ἀσπασίως δʼ ἄρα τῷ κατέδυ φάος ἠελίοιο

34δόρπον ἐποίχεσθαι, βλάβεται δέ τε γούνατʼ ἰόντι·

35ὣς Ὀδυσῆʼ ἀσπαστὸν ἔδυ φάος ἠελίοιο.

36αἶψα δὲ Φαιήκεσσι φιληρέτμοισι μετηύδα,

37Ἀλκινόῳ δὲ μάλιστα πιφαυσκόμενος φάτο μῦθον·

38Ἀλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,

39πέμπετέ με σπείσαντες ἀπήμονα, χαίρετε δʼ αὐτοί·

40ἤδη γὰρ τετέλεσται ἅ μοι φίλος ἤθελε θυμός,

41πομπὴ καὶ φίλα δῶρα, τά μοι θεοὶ Οὐρανίωνες

42ὄλβια ποιήσειαν· ἀμύμονα δʼ οἴκοι ἄκοιτιν

43νοστήσας εὕροιμι σὺν ἀρτεμέεσσι φίλοισιν.

44ὑμεῖς δʼ αὖθι μένοντες ἐϋφραίνοιτε γυναῖκας

45κουριδίας καὶ τέκνα· θεοὶ δʼ ἀρετὴν ὀπάσειαν

46παντοίην, καὶ μή τι κακὸν μεταδήμιον εἴη.

47ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδʼ ἐκέλευον

48πεμπέμεναι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπεν.

49καὶ τότε κήρυκα προσέφη μένος Ἀλκινόοιο·

50Ποντόνοε, κρητῆρα κερασσάμενος μέθυ νεῖμον

51πᾶσιν ἀνὰ μέγαρον, ὄφρʼ εὐξάμενοι Διὶ πατρὶ

52τὸν ξεῖνον πέμπωμεν ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.

53ὣς φάτο, Ποντόνοος δὲ μελίφρονα οἶνον ἐκίρνα,

54νώμησεν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν· οἱ δὲ θεοῖσιν

55ἔσπεισαν μακάρεσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,

56αὐτόθεν ἐξ ἑδρέων. ἀνὰ δʼ ἵστατο δῖος Ὀδυσσεύς,

57Ἀρήτῃ δʼ ἐν χειρὶ τίθει δέπας ἀμφικύπελλον,

58καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

59χαῖρέ μοι, ὦ βασίλεια, διαμπερές, εἰς ὅ κε γῆρας

60ἔλθῃ καὶ θάνατος, τά τʼ ἐπʼ ἀνθρώποισι πέλονται.

61αὐτὰρ ἐγὼ νέομαι· σὺ δὲ τέρπεο τῷδʼ ἐνὶ οἴκῳ

62παισί τε καὶ λαοῖσι καὶ Ἀλκινόῳ βασιλῆϊ.

63ὣς εἰπὼν ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δῖος Ὀδυσσεύς,

64τῷ δʼ ἅμα κήρυκα προΐει μένος Ἀλκινόοιο,

65ἡγεῖσθαι ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσης·

66Ἀρήτη δʼ ἄρα οἱ δμῳὰς ἅμʼ ἔπεμπε γυναῖκας,

67τὴν μὲν φᾶρος ἔχουσαν ἐϋπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα,

68τὴν δʼ ἑτέρην χηλὸν πυκινὴν ἅμʼ ὄπασσε κομίζειν·

69ἡ δʼ ἄλλη σῖτόν τʼ ἔφερεν καὶ οἶνον ἐρυθρόν.

70αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἐπὶ νῆα κατήλυθον ἠδὲ θάλασσαν,

71αἶψα τά γʼ ἐν νηῒ γλαφυρῇ πομπῆες ἀγαυοὶ

72δεξάμενοι κατέθεντο, πόσιν καὶ βρῶσιν ἅπασαν·

73κὰδ δʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ στόρεσαν ῥῆγός τε λίνον τε

74νηὸς ἐπʼ ἰκριόφιν γλαφυρῆς, ἵνα νήγρετον εὕδοι,

75πρυμνῆς· ἂν δὲ καὶ αὐτὸς ἐβήσετο καὶ κατέλεκτο

76σιγῇ· τοὶ δὲ καθῖζον ἐπὶ κληῗσιν ἕκαστοι

77κόσμῳ, πεῖσμα δʼ ἔλυσαν ἀπὸ τρητοῖο λίθοιο.

78εὖθʼ οἱ ἀνακλινθέντες ἀνερρίπτουν ἅλα πηδῷ,

79καὶ τῷ νήδυμος ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἔπιπτε,

80νήγρετος, ἥδιστος, θανάτῳ ἄγχιστα ἐοικώς.

81ἡ δʼ, ὥς τʼ ἐν πεδίῳ τετράοροι ἄρσενες ἵπποι,

82πάντες ἅμʼ ὁρμηθέντες ὑπὸ πληγῇσιν ἱμάσθλης,

83ὑψόσʼ ἀειρόμενοι ῥίμφα πρήσσουσι κέλευθον,

84ὣς ἄρα τῆς πρύμνη μὲν ἀείρετο, κῦμα δʼ ὄπισθε

85πορφύρεον μέγα θῦε πολυφλοίσβοιο θαλάσσης.

86ἡ δὲ μάλʼ ἀσφαλέως θέεν ἔμπεδον· οὐδέ κεν ἴρηξ

87κίρκος ὁμαρτήσειεν, ἐλαφρότατος πετεηνῶν.

88ὣς ἡ ῥίμφα θέουσα θαλάσσης κύματʼ ἔταμνεν,

89ἄνδρα φέρουσα θεοῖς ἐναλίγκια μήδεʼ ἔχοντα·

90ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάθʼ ἄλγεα ὃν κατὰ θυμὸν

91ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων,

92δὴ τότε γʼ ἀτρέμας εὗδε, λελασμένος ὅσσʼ ἐπεπόνθει.

93εὖτʼ…

94ἔρχετ…