Ὀδύσσεια

Book 20

1αὐτὰρ ὁ ἐν προδόμῳ εὐνάζετο δῖος Ὀδυσσεύς·

2κὰμ μὲν ἀδέψητον βοέην στόρεσʼ, αὐτὰρ ὕπερθε

3κώεα πόλλʼ ὀΐων, τοὺς ἱρεύεσκον Ἀχαιοί·

4Εὐρυνόμη δʼ ἄρʼ ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηθέντι.

5ἔνθʼ Ὀδυσεὺς μνηστῆρσι κακὰ φρονέων ἐνὶ θυμῷ

6κεῖτʼ ἐγρηγορόων· ταὶ δʼ ἐκ μεγάροιο γυναῖκες

7ἤϊσαν, αἳ μνηστῆρσιν ἐμισγέσκοντο πάρος περ,

8ἀλλήλῃσι γέλω τε καὶ εὐφροσύνην παρέχουσαι.

9τοῦ δʼ ὠρίνετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι·

10πολλὰ δὲ μερμήριζε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,

11ἠὲ μεταΐξας θάνατον τεύξειεν ἑκάστῃ,

12ἦ ἔτʼ ἐῷ μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισι μιγῆναι

13ὕστατα καὶ πύματα, κραδίη δέ οἱ ἔνδον ὑλάκτει.

14ὡς δὲ κύων ἀμαλῇσι περὶ σκυλάκεσσι βεβῶσα

15ἄνδρʼ ἀγνοιήσασʼ ὑλάει μέμονέν τε μάχεσθαι,

16ὥς ῥα τοῦ ἔνδον ὑλάκτει ἀγαιομένου κακὰ ἔργα·

17στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε μύθῳ·

18τέτλαθι δή, κραδίη· καὶ κύντερον ἄλλο ποτʼ ἔτλης.

19ἤματι τῷ ὅτε μοι μένος ἄσχετος ἤσθιε Κύκλωψ

20ἰφθίμους ἑτάρους· σὺ δʼ ἐτόλμας, ὄφρα σε μῆτις

21ἐξάγαγʼ ἐξ ἄντροιο ὀϊόμενον θανέεσθαι.

22ὣς ἔφατʼ, ἐν στήθεσσι καθαπτόμενος φίλον ἦτορ·

23τῷ δὲ μάλʼ ἐν πείσῃ κραδίη μένε τετληυῖα

24νωλεμέως· ἀτὰρ αὐτὸς ἑλίσσετο ἔνθα καὶ ἔνθα.

25ὡς δʼ ὅτε γαστέρʼ ἀνὴρ πολέος πυρὸς αἰθομένοιο,

26ἐμπλείην κνίσης τε καὶ αἵματος, ἔνθα καὶ ἔνθα

27αἰόλλῃ, μάλα δʼ ὦκα λιλαίεται ὀπτηθῆναι,

28ὣς ἄρʼ ὅ γʼ ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλίσσετο, μερμηρίζων

29ὅππως δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐφήσει

30μοῦνος ἐὼν πολέσι. σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη

31οὐρανόθεν καταβᾶσα· δέμας δʼ ἤϊκτο γυναικί·

32στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε·

33τίπτʼ αὖτʼ ἐγρήσσεις, πάντων περὶ κάμμορε φωτῶν;

34οἶκος μέν τοι ὅδʼ ἐστί, γυνὴ δέ τοι ἥδʼ ἐνὶ οἴκῳ

35καὶ, πάϊς, οἷόν πού τις ἐέλδεται ἔμμεναι υἷα.

36τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

37ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, θεά, κατὰ μοῖραν ἔειπες·

38ἀλλά τί μοι τόδε θυμὸς ἐνὶ φρεσὶ μερμηρίζει,

39ὅππως δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐφήσω,

40μοῦνος ἐών· οἱ δʼ αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔασι.

41πρὸς δʼ ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶ μερμηρίζω·

42εἴ περ γὰρ κτείναιμι Διός τε σέθεν τε ἕκητι,

43πῆ κεν ὑπεκπροφύγοιμι; τά σε φράζεσθαι ἄνωγα.

44τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

45σχέτλιε, καὶ μέν τίς τε χερείονι πείθεθʼ ἑταίρῳ,

46ὅς περ θνητός τʼ ἐστὶ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδεν·

47αὐτὰρ ἐγὼ θεός εἰμι, διαμπερὲς ἥ σε φυλάσσω

48ἐν πάντεσσι πόνοις. ἐρέω δέ τοι ἐξαναφανδόν·

49εἴ περ πεντήκοντα λόχοι μερόπων ἀνθρώπων

50νῶϊ περισταῖεν, κτεῖναι μεμαῶτες Ἄρηϊ,

51καί κεν τῶν ἐλάσαιο βόας καὶ ἴφια μῆλα.

52ἀλλʼ ἑλέτω σε καὶ ὕπνος· ἀνίη καὶ τὸ φυλάσσειν

53πάννυχον ἐγρήσσοντα, κακῶν δʼ ὑποδύσεαι ἤδη.

54ὣς φάτο, καί ῥά οἱ ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισιν ἔχευεν,

55αὐτὴ δʼ ἂψ ἐς Ὄλυμπον ἀφίκετο δῖα θεάων.

56εὖτε τὸν ὕπνος ἔμαρπτε, λύων μελεδήματα θυμοῦ,

57λυσιμελής, ἄλοχος δʼ ἄρʼ ἐπέγρετο κεδνὰ ἰδυῖα·

58κλαῖε δʼ ἄρʼ ἐν λέκτροισι καθεζομένη μαλακοῖσιν.

59αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίουσα κορέσσατο ὃν κατὰ θυμόν,

60Ἀρτέμιδι πρώτιστον ἐπεύξατο δῖα γυναικῶν·

61Ἄρτεμι, πότνα θεά, θύγατερ Διός, αἴθε μοι ἤδη

62ἰὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλοῦσʼ ἐκ θυμὸν ἕλοιο

63αὐτίκα νῦν, ἢ ἔπειτα μʼ ἀναρπάξασα θύελλα

64οἴχοιτο προφέρουσα κατʼ ἠερόεντα κέλευθα,

65ἐν προχοῇς δὲ βάλοι ἀψορρόου Ὠκεανοῖο.

66ὡς δʼ ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι·

67τῇσι τοκῆας μὲν φθῖσαν θεοί, αἱ δʼ ἐλίποντο

68ὀρφαναὶ ἐν μεγάροισι, κόμισσε δὲ δῖʼ Ἀφροδίτη

69τυρῷ καὶ μέλιτι γλυκερῷ καὶ ἡδέϊ οἴνῳ·

70Ἥρη δʼ αὐτῇσιν περὶ πασέων δῶκε γυναικῶν

71εἶδος καὶ πινυτήν, μῆκος δʼ ἔπορʼ Ἄρτεμις ἁγνή,

72ἔργα δʼ Ἀθηναίη δέδαε κλυτὰ ἐργάζεσθαι.

73εὖτʼ Ἀφροδίτη δῖα προσέστιχε μακρὸν Ὄλυμπον,

74κούρῃς αἰτήσουσα τέλος θαλεροῖο γάμοιο—

75ἐς Δία τερπικέραυνον, ὁ γάρ τʼ εὖ οἶδεν ἅπαντα,

76μοῖράν τʼ ἀμμορίην τε καταθνητῶν ἀνθρώπων—

77τόφρα δὲ τὰς κούρας ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο

78καί ῥʼ ἔδοσαν στυγερῇσιν ἐρινύσιν ἀμφιπολεύειν·

79ὣς ἔμʼ ἀϊστώσειαν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες,

80ἠέ μʼ ἐϋπλόκαμος βάλοι Ἄρτεμις, ὄφρʼ Ὀδυσῆα

81ὀσσομένη καὶ γαῖαν ὕπο στυγερὴν ἀφικοίμην,

82μηδέ τι χείρονος ἀνδρὸς ἐϋφραίνοιμι νόημα.

83ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀνεκτὸν ἔχει κακόν, ὁππότε κέν τις

84ἤματα μὲν κλαίῃ, πυκινῶς ἀκαχήμενος ἦτορ,

85νύκτας δʼ ὕπνος ἔχῃσιν—ὁ γάρ τʼ ἐπέλησεν ἁπάντων,

86ἐσθλῶν ἠδὲ κακῶν, ἐπεὶ ἄρ βλέφαρʼ ἀμφικαλύψῃ—

87αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ ὀνείρατʼ ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων.

88τῇδε γὰρ αὖ μοι νυκτὶ παρέδραθεν εἴκελος αὐτῷ,

89τοῖος ἐὼν οἷος ᾖεν ἅμα στρατῷ· αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ

90χαῖρʼ, ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ὄναρ ἔμμεναι, ἀλλʼ ὕπαρ ἤδη.

91ὣς ἔφατʼ, αὐτίκα δὲ χρυσόθρονος ἤλυθεν Ἠώς.

92τῆς δʼ ἄρα κλαιούσης ὄπα…

93μερμ…