Ὀδύσσεια

Book 17

1ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,

2δὴ τότʼ ἔπειθʼ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα

3Τηλέμαχος, φίλος υἱὸς Ὀδυσσῆος θείοιο,

4εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος, ὅ οἱ παλάμηφιν ἀρήρει,

5ἄστυδε ἱέμενος, καὶ ἑὸν προσέειπε συβώτην·

6ἄττʼ, ἦ τοι μὲν ἐγὼν εἶμʼ ἐς πόλιν, ὄφρα με μήτηρ

7ὄψεται· οὐ γάρ μιν πρόσθεν παύσεσθαι ὀΐω

8κλαυθμοῦ τε στυγεροῖο γόοιό τε δακρυόεντος,

9πρίν γʼ αὐτόν με ἴδηται· ἀτὰρ σοί γʼ ὧδʼ ἐπιτέλλω.

10τὸν ξεῖνον δύστηνον ἄγʼ ἐς πόλιν, ὄφρʼ ἂν ἐκεῖθι

11δαῖτα πτωχεύῃ· δώσει δέ οἱ ὅς κʼ ἐθέλῃσι

12πύρνον καὶ κοτύλην· ἐμὲ δʼ οὔ πως ἔστιν ἅπαντας

13ἀνθρώπους ἀνέχεσθαι, ἔχοντά περ ἄλγεα θυμῷ·

14ὁ ξεῖνος δʼ εἴ περ μάλα μηνίει, ἄλγιον αὐτῷ

15ἔσσεται· ἦ γὰρ ἐμοὶ φίλʼ ἀληθέα μυθήσασθαι.

16τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

17ὦ φίλος, οὐδέ τοι αὐτὸς ἐρύκεσθαι μενεαίνω·

18πτωχῷ βέλτερόν ἐστι κατὰ πτόλιν ἠὲ κατʼ ἀγροὺς

19δαῖτα πτωχεύειν· δώσει δέ μοι ὅς κʼ ἐθέλῃσιν.

20οὐ γὰρ ἐπὶ σταθμοῖσι μένειν ἔτι τηλίκος εἰμί,

21ὥστʼ ἐπιτειλαμένῳ σημάντορι πάντα πιθέσθαι.

22ἀλλʼ ἔρχευ· ἐμὲ δʼ ἄξει ἀνὴρ ὅδε, τὸν σὺ κελεύεις,

23αὐτίκʼ ἐπεί κε πυρὸς θερέω ἀλέη τε γένηται.

24αἰνῶς γὰρ τάδε εἵματʼ ἔχω κακά· μή με δαμάσσῃ

25στίβη ὑπηοίη· ἕκαθεν δέ τε ἄστυ φάτʼ εἶναι.

26ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ διὰ σταθμοῖο βεβήκει,

27κραιπνὰ ποσὶ προβιβάς, κακὰ δὲ μνηστῆρσι φύτευεν.

28αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,

29ἔγχος μέν ῥʼ ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρήν,

30αὐτὸς δʼ εἴσω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν.

31τὸν δὲ πολὺ πρώτη εἶδε τροφὸς Εὐρύκλεια,

32κώεα καστορνῦσα θρόνοις ἔνι δαιδαλέοισι,

33δακρύσασα δʼ ἔπειτʼ ἰθὺς κίεν· ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄλλαι

34δμῳαὶ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἠγερέθοντο,

35καὶ κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεφαλήν τε καὶ ὤμους.

36ἡ δʼ ἴεν ἐκ θαλάμοιο περίφρων Πηνελόπεια,

37Ἀρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ,

38ἀμφὶ δὲ παιδὶ φίλῳ βάλε πήχεε δακρύσασα,

39κύσσε δέ μιν κεφαλήν τε καὶ ἄμφω φάεα καλά,

40καί ῥʼ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

41ἦλθες, Τηλέμαχε, γλυκερὸν φάος. οὔ σʼ ἔτʼ ἐγώ γε

42ὄψεσθαι ἐφάμην, ἐπεὶ ᾤχεο νηῒ Πύλονδε

43λάθρη, ἐμεῦ ἀέκητι, φίλου μετὰ πατρὸς ἀκουήν.

44ἀλλʼ ἄγε μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς.

45τὴν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

46μῆτερ ἐμή, μή μοι γόον ὄρνυθι μηδέ μοι ἦτορ

47ἐν στήθεσσιν ὄρινε φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον·

48ἀλλʼ ὑδρηναμένη, καθαρὰ χροῒ εἵμαθʼ ἑλοῦσα,

49εἰς ὑπερῷʼ ἀναβᾶσα σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν

50εὔχεο πᾶσι θεοῖσι τεληέσσας ἑκατόμβας

51ῥέξειν, αἴ κέ ποθι Ζεὺς ἄντιτα ἔργα τελέσσῃ.

52αὐτὰρ ἐγὼν ἀγορὴν ἐσελεύσομαι, ὄφρα καλέσσω

53ξεῖνον, ὅτις μοι κεῖθεν ἅμʼ ἕσπετο δεῦρο κιόντι.

54τὸν μὲν ἐγὼ προὔπεμψα σὺν ἀντιθέοις ἑτάροισι,

55Πείραιον δέ μιν ἠνώγεα προτὶ οἶκον ἄγοντα

56ἐνδυκέως φιλέειν καὶ τιέμεν, εἰς ὅ κεν ἔλθω.

57ὣς ἄρʼ ἐφώνησεν, τῇ δʼ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος.

58ἡ δʼ ὑδρηναμένη, καθαρὰ χροῒ εἵμαθʼ ἑλοῦσα,

59εὔχετο πᾶσι θεοῖσι τεληέσσας ἑκατόμβας

60ῥέξειν, αἴ κέ ποθι Ζεὺς ἄντιτα ἔργα τελέσσῃ.

61Τηλέμαχος δʼ ἄρʼ ἔπειτα διὲκ μεγάροιο βεβήκει

62ἔγχος ἔχων· ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο.

63θεσπεσίην δʼ ἄρα τῷ γε χάριν κατέχευεν Ἀθήνη·

64τὸν δʼ ἄρα πάντες λαοὶ ἐπερχόμενον θηεῦντο.

65ἀμφὶ δέ μιν μνηστῆρες ἀγήνορες ἠγερέθοντο

66ἔσθλʼ ἀγορεύοντες, κακὰ δὲ φρεσὶ βυσσοδόμευον.

67αὐτὰρ ὁ τῶν μὲν ἔπειτα ἀλεύατο πουλὺν ὅμιλον,

68ἀλλʼ ἵνα Μέντωρ ἧστο καὶ Ἄντιφος ἠδʼ Ἁλιθέρσης,

69οἵ τε οἱ ἐξ ἀρχῆς πατρώϊοι ἦσαν ἑταῖροι,

70ἔνθα καθέζετʼ ἰών· τοὶ δʼ ἐξερέεινον ἕκαστα.

71τοῖσι δὲ Πείραιος δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἦλθεν

72ξεῖνον ἄγων ἀγορήνδε διὰ πτόλιν· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴν

73Τηλέμαχος ξείνοιο ἑκὰς τράπετʼ, ἀλλὰ παρέστη.

74τὸν καὶ Πείραιος πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·

75Τηλέμαχʼ, αἶψʼ ὄτρυνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα γυναῖκας,

76ὥς τοι δῶρʼ ἀποπέμψω, ἅ τοι Μενέλαος ἔδωκε.

77τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

78Πείραιʼ, οὐ γάρ τʼ ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.

79εἴ κεν ἐμὲ μνηστῆρες ἀγήνορες ἐν μεγάροισι

80λάθρη κτείναντες πατρώϊα πάντα δάσωνται,

81αὐτὸν ἔχοντά σε βούλομʼ ἐπαυρέμεν, ἤ τινα τῶνδε·

82εἰ δέ κʼ ἐγὼ τούτοισι φόνον καὶ κῆρα φυτεύσω,

83δὴ τότε μοι χαίροντι φέρειν πρὸς δώματα χαίρων.

84ὣς εἰπὼν ξεῖνον ταλαπείριον ἦγεν ἐς οἶκον.

85αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἵκοντο δόμους εὖ ναιετάοντας,

86χλαίνας μὲν κατέθεντο κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε,

87ἐς δʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο.

88τοὺς δʼ ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,

89ἀμφὶ δʼ ἄρα χλαίνας οὔλας βάλον ἠδὲ χιτῶνας,

90ἔκ ῥʼ ἀσαμίνθων βάντες ἐπὶ κλισμοῖσι καθῖζον.

91χέρνιβα δʼ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα

92καλῇ χρυσείῃ,…

93νίψα…